O snach


Sny są odzwierciedleniem nas samych i otaczającego nas świata.

Wprowadzają nas w świat naszych marzeń, lęków, obaw.

Są one zwierciadłem naszej duszy, pozwalają zrozumieć nas samych.

Nie wiadomo dlaczego marzenia senne występują w postaci historyjek obrazkowych..

Większość praktyków twierdzi, że kiedy śniący dostrzega i pojmuje metaforę snu, lepiej rozumie podstawową prawdę o sobie, o naszych związkach, rodzinnych problemach, które usiłuje rozwiązać.

Często nasze sny determinują nasze myślenie tak długo, aż przestaniemy się ich bać, bo sny są podpowiedzią, przed jakimi problemami staramy się uciec, przed jakimi decyzjami zostaliśmy postawieni i wskazówką, jaki wybór w związku z tym powinniśmy podjąć.

Zastanawianie się nad naszymi snami, to taka rozmowa z samym sobą , najbardziej szczera.

Rzadko zdarzają się sny prorocze, najczęściej opowiadają nam o nas samych, o naszym widzeniu innych, o obawach, postawach wobec rzeczywistości.

Koszmary senne podpowiadają nam, że coś niedobrego dzieje się z naszymi emocjami, że boimy się o siebie, o bliskich.

Interpretacja naszych snów podpowie jak można poradzić sobie z naszymi obawami, problemami, strachem...

Bardzo ważne w interpretacji snów są szczegóły, dlatego powinniśmy je starać się dobrze zapamiętać.

W dzisiejszej zestresowanej rzeczywistości, trudno czasami przypomnieć sobie co nam się śniło, czasami jesteśmy tak zmęczeni, że wydaje nam się, że w ogóle nie spaliśmy.

Najprostszą receptą na spokojny sen jest świeże powietrze, zasypianie przy naszej ulubionej, spokojnej muzyce i powinniśmy myśleć przed snem o przyjemnych rzeczach, naszych marzeniach...

Może nie uda nam się to za pierwszym razem, ale po kilku dniach przynosi to dobre rezultaty, tylko musimy nauczyć się oddalać z naszej świadomości przed snem emocje mijającego dnia...



TRADYCJE SNU W EGIPCIE


Papirus Chester Beatty, nazwany tak od nazwiska człowieka , który podarował go British Museum, zapisano około 1350r.p.n.e., a odnaleziono w Tebach. Ten papirus, stanowiący być może kopię papirusu z 2000r.p.n.e., jest prawdopodobnie najstarszym istniejącym sennikiem. Papirus Beatty jak większość senników podaje opis obrazów i ustalone interpretacje oparte na przeciwieństwach(obraz widziany we śnie oznacza swoje przeciwieństwo),na słownych i wizualnych kalamburach , skojarzeniach kulturowych, często zaskakujących dla współczesnego czytelnika.

Jak można się spodziewać, papirus zawiera także liczne inkantacje i rytuały magiczne, które mają zapobiegać efektom złych snów. Większość zanotowanych snów postrzegano jako przywołanie rzeczywistych wydarzeń w sferze duchowej. Kiedy przyszły faraon Totmes IV(1450r.p.n.e.) zasnął przy wielkim sfinksie w Gizie, przyśniło mu się , że bóg Hormakhu obiecał mu pomyślne panowanie nad Egiptem, jeśli będzie zamiatał piasek, który zasypywał świętego Sfinksa .Totmes zapisał te słowa na kamiennej płycie przed Sfinksem, kiedy już wypełnił życzenie bóstwa.

Zapisano wiele przepowiedni politycznych ze snów, możemy zastanawiać się nad ich prawdziwością, ale ich skuteczność nie budzi wątpliwości.

Według Donalda Hughesa , interpretatorzy snów w Egipcie byli dobrze wykształceni i cieszyli się wysoką pozycją.

Byli wówczas specjalni kapłani w świątyniach zwani "mistrzami rzeczy sekretnych", "skrybami podwójnego domu życia" albo "uczonymi magicznej biblioteki". Hughes pisze:" Jak wskazuje nazwa, należało do nich sprawowanie pieczy nad zbiorami papirusów zawierających wiadomości o znakach, obrazach sennych i bogach, mające specjalne zdolności tłumaczenia snów i zsyłania snów dobrych."



ŻYDOWSKIE TRADYCJE ZWIĄZANE ZE SNAMI


Większość snów w Starym Testamencie to dosłowne przekazy od Boga lub jego aniołów, nie wymagają więc interpretacji. W tych biblijnych snach śniący wysłuchuje boskich ostrzeżeń, rozkazów czy obietnic.

Przez stulecia wielu Żydów zwracało się do lokalnych interpretatorów snów, którzy utrzymywali, że potrafią z nich odczytać przyszłość, ale do praktyk nekromancji odnoszono się z niechęcią, co oczywiście nie dotyczyło biblijnych interpretatorów, Józefa i Daniela.

Podczas gdy w starym Testamencie można znaleźć sugestię, że brak snów może być karą zesłaną przez Boga(Pierwsza księga Samuela 28,6),późniejsze teksty często zawierają sprzeczne informacje na temat wagi snów. Filon z Aleksandrii (ok..30r -40 n.e ) był najważniejszym żydowskim filozofem epoki helleńskiego judaizmu. Oprócz wielu prac napisał trylogię o snach (De Somniis).



TALMUD BABILOŃSKI


Talmud Babiloński to zbiór pism sporządzony przez uczonych i rabinów pomiędzy rokiem 200 p .n. e , a mniej więcej 300 n.e., równolegle nierównolegle okresem grecko-rzymskim. Mówi się tu o snach, a teksty te świadczą nie tylko o wpływach hebrajskich, ale także egipskich, babilońskich, greckich i rzymskich., tutaj czytamy, że jakaś część naszej duszy we śnie oddala się od ciała, a jej doświadczenia zobrazowane są w snach. Autorzy Talmudu wyrażają sprzeczne opinie na temat snów, od zupełnej pogardy do rozważań o snach dobrych i złych oraz o tym, jak najlepiej je spożytkować. Dowiadujemy się, że post, forma inkubacji, jest pomocny, wręcz niezbędny, by osiągnąć sen, który jest realny albo mówi o przyszłości.

Modlitwa stanowi również sugerowaną formę inkubacji, by sprowadzić dobre sny i osłabić wpływ złych. Sny określane są także jako znaki lub prognostyki choroby.

Według Sandora Loranda, psychoanalityka, który przestudiował 217 wzmianek o snach w Talmudzie Babilońskim , interpretatorów zachęcano, by brali pod uwagę również osobowość śniącego, jego zajęcia, sytuację życiową i nastrój w okresie, kiedy śnił analizowany sen. To poszanowanie indywidualnego charakteru snu świadczy o dokonaniu olbrzymiego skoku w myśleniu indywidualnego o snach.



HINDUISTYCZNE TRADYCJE SNÓW W INDIACH


Stan snu zawsze interesował mieszkańców Indii. Tematowi snu poświęcono tu bardzo wiele rozważań. Od najwcześniejszych czasów rozpowszechnione było przekonanie, że podczas snu duch opuszcza ciało i spotyka się z innymi duchami.

Traktat o snach z wedy Atharva podaje długą listę pomyślnych i niepomyślnych snów.

Upaniszady, napisane najprawdopodobniej pomiędzy 1000 a 300r. p.n.e., są dla indyjskich braminów(Hindusów) tym Nowy Testament dla chrześcijan.

Zachowało się 112 upaniszad, a wielu z nich można znaleźć bardzo znaczące wzmianki o snach. W pismach tych rozwinięto psychologiczną rzeczywistość marzeń sennych, wiele snów opisuje się tu jako umysłowe impresje obiektów i emocji życia śniącego na jawie.

Szkoła hinduizmu wedanta-adwajta- raczej odchodzi od traktowania snów jako omenów na przyszłość, koncentruje się na opisywaniu ich jako tworu umysłu, wspomnień, refleksji przebytych doświadczeń.



TRADYCJA SNÓW W CHINACH


Chińskie dokumenty historyczne zawierają wiele wzmianek o snach, o tym, jak były rozumiane i wykorzystywane przez różne grupy społeczne w różnych okresach społecznych, literackich, religijnych i politycznych.

Jednak bardzo niewiele jest dzieł poświęconych snom. Literatura związana z religijnymi i psychofilozoficznymi aspektami snów pokazuje, że Chińczycy postrzegali sny jako środek komunikacji z bytami zewnętrznymi i z bogami, a także z wewnętrznymi cielesnymi demonami i duchami.

Utrzymuje się, że w Chinach autorem jednej z najwcześniejszych wzmianek o snach był Konfucjusz w V w. p. n.e.

W grobowcu z III w. p. n.e. w Hubei pozostały ślady rozpowszechnionego zainteresowania mieszkańców Chin snami, zaklęć używanych do odpędzania koszmarów sennych.

Od bardzo dawna wyżsi dostojnicy chińskiego dworu zajmowali się interpretowaniem snów i doglądaniem praktyk wróżebnych.

Taoistyczny sennik Lie zi dostarcza spójnej teorii snów, przy czym zajmuje się szczególnie ich przyczynami.

Chińczycy i Japończycy maja wielu bogów, którzy zjadają sny, toteż netsuke (breloki w postaci figurek) i inne wizerunki pożerających sny bogów nosi się jako talizmany przeciw złym duchom i złym snom.



TRZY TRADYCJE INTERPRETACYJNE WŚRÓD GREKÓW, RZYMIAN, CHRZEŚCIJAN I MUZUŁMANÓW


Wiele poglądów na temat snów Grecy przejęli od Egipcjan, także wiele ich rytuałów, legend opierało się na modelach egipskich, jednak Grecy wykroczyli daleko poza zwykłe naśladownictwo. Historyk Donald Hughes pisze, że "ze wszystkich starożytnych ludów Grecy mieli najwięcej do powiedzenia na temat snów...

Naród grecki szanował swoje sny, wierzył, że są to przesłania od bogów, że przepowiadają przyszłość, są sposobem leczenia chorób, pozwalają rozmawiać z umarłymi i obserwować wydarzenia rozgrywające się w wielkiej odległości.

W Iliadzie i Odysei Homera sny są na ogół bezpośrednimi przesłaniami od bogów pod postacią ducha lub bóstwa, które "staje nad głową" śniącego i wypowiada wiadomość.

Posługiwanie się snem jako motywem literackim cieszyło się popularnością w całym wczesnym okresie literatury greckiej. Według historyka Donalda Hughesa pierwszą dyskusję o snach z punktu widzenia medycyny znaleźć można w książce "O snach" pochodzącej ze złotego wieku Grecji, Grecji V w .p.n.e., przypisywanej Hipokratesowi.

Sny fascynowały greckich filozofów, którzy zaproponowali liczne wyjaśnienia ich przyczyn i funkcji. Najwybitniejszymi filozofami, którzy zajmowali się snami, byli Platon i jego uczeń Arystoteles. Platon zanotował, że nawet w dobrych ludziach tkwi rozwichrzona natura dzikiej bestii, która wyłania się we śnie. Podobnie jak inni przed nim Platon również przyznawał, że niektóre sny spełniają stłumione pragnienia, i tak jak hindusi i buddyści zachęcał do osiągnięcia przed snem pewnego stanu umysłu, aby sny były prawdziwe i pouczające.



CESARSTWO RZYMSKIE


Rzymskie podejście do snów było w znacznym stopniu odziedziczone po Grekach i - z jednym wyjątkiem plasowało się między skrajnym sceptycyzmem a przesądem.

Literatura tego okresu pełna jest wzmianek o snach.

Według Mac Kenzie'ego cesarz August, który objął władzę po Juliuszu Cezarze, tak poważnie traktował sny, że wydał prawo nakazujące każdemu, komu przyśniło się cesarstwo, ogłosić to na rynku ". Mniej więcej dwieście lat po Cyceronie Artemidor napisał najpełniejszy i najsławniejszy podręcznik interpretacji snów, jaki dochował się z czasów starożytnych. Onejrokritika (Sennik) to pięciotomowe podsumowanie grecko-rzymskiej teorii snów od końca V w. p.n.e. do ok. 14 w. n.e.



SNY W KOŚCIELE CHRZESZCIJAŃSKIM


Pierwsi chrześcijanie, dziedzice tradycji snu ze Starego Testamentu, kontynuowali żydowskie wierzenia w sny jako źródła inspiracji, oglądu i profesji pochodzące od Boga.

Właściwie wszyscy ważniejsi pisarze i ojcowie Kościoła w pierwszych trzech stuleciach po Chrystusie wierzyli w sny jako sposób objawienia, a żywoty męczenników i świętych pełne są snów przepowiadających przyszłość i znaczących spotkań z Bogiem i aniołami. Uważano, że sny przedstawiają prawdziwe wydarzenia lub je zapowiadają. Nawet sny, które rzekomo zsyłał demon, mogły poprawnie przepowiadać przyszłość, aby nakłonić śniącego do bliższych kontaktów z diabłem.



SNY W ISLAMIE


Sny jako sposoby wróżenia i duchowej komunikacji ceniono również w przed-islamskiej starożytności arabskiej. Wiele islamskich tradycji dotyczących snów wywodzi się z podobnych zwyczajów praktykowanych nawet IV w. n. e. Według jednej z nich Mahomet właśnie we śnie doznał pierwszego objawienia i uznał swoją życiową misję. Pierwszą część Koranu poznał również we śnie.

Na islamską tradycje snów wywarły wpływ wierzenia i praktyki żydowskie, greckie i bliskowschodnie z okresu starożytnego. Islam nauczał, że sny i widzenia na jawie to główny kontakt człowieka z boskością, że mogą one przynieść teologiczne oświecenie, a nawet rozjaśnić doktrynę teologiczną. Muzułmanie, podobnie jak chrześcijanie utrzymywali także, iż trzeba się nauczyć rozróżniać sny prawdziwe od fałszywych i sny boskie od diabelskich.